Toshkent metropoliteni (1977-y.)

Toshkent metrosini muzeydek aylanish kerak: bu dunyodagi eng bezakli yer osti yo‘llaridan biri, yo‘l chiptasi esa kirish chiptasi vazifasini bajaradi.

Uni qurish 1966-yilgi zilziladan ko‘p o‘tmay, oltmishinchi-yetmishinchi yillar bo‘sag‘asida boshlangan. Shahar tez o‘sardi va transportga muhtoj edi, ammo vazifa oson emasdi: issiq iqlim, seysmik hudud, Bo‘zsuv kanali ostidagi yer osti suvlari va oqimlari. Mahalliy mutaxassislar Rossiya, Ukraina va Gruziyadan taklif etilgan ustalar bilan birga loyihalashtirgan va qurgan, tunnellar to‘qqiz balligacha zarbaga bardosh berishi uchun zaxira qo‘yilgan.

Birinchi bo‘lib 1977-yilda Chilonzor liniyasining markazdan Chilonzor turar joy massivigacha bo‘lgan qismi ochilgan; 1980-yilda u «Buyuk ipak yo‘li»gacha uzaytirilgan. Bugun bu yo‘nalishda o‘n ikki bekat va o‘n yetti kilometrga yaqin yo‘l bor.

O‘sha 1980-yilda O‘zbekiston liniyasi boshlangan. 1984-yilga kelib u «Alisher Navoiy»ni temir yo‘l vokzali bilan bog‘lagan, 1987-yilda zavod tumanlariga yetgan, 1991-yilda esa uchinchi qism markazni Chorsu bozori, eski shahar va OTM shaharchasi bilan tutashtirgan. Unda o‘n bir bekat va o‘n to‘rt kilometrdan sal ko‘proq yo‘l.

Yunusobod liniyasi mustaqillik yillarida paydo bo‘lgan: markazdan teleminora tumanigacha bo‘lgan birinchi qism 2001-yilda ishga tushgan, keyin tarmoq o‘sishda davom etgan.

Asosiysi — bekatlar: marmar, o‘yma ganch, keramika, vitraj va qandillar, har biri o‘z mavzusida — kosmosdan Navoiy she’riyatigacha. Uzoq vaqt metroda suratga olish taqiqlangan edi, endi ruxsat berilgan.